Wzgórze Staromiejskie
Miejsce wczesnośredniowiecznej osady odznaczającej się naturalnym walorami obronnymi.
Cypel na którym leżała osada gwałtownie opadał we wszystkich kierunkach z wyjątkiem południowego zachodu, gdzie łączył się z płaskowyżem.
Wzgórze położone jest między ulicami: Podwale, Królewska, Lubartowska (dawna Nowa), Kowalska i Plac Zamkowy. Ulicą Zamkową połączone jest ze Wzgórzem Zamkowym.
Osada rozwijała się wzdłuż głównej trasy komunikacyjnej przebiegającej z północnego wschodu na południowy zachód (obecnie ulic Grodzka – Bramowa).
Charakter miejski osady wzmocniło osadzenie dominikanów i zbudowanie kościoła św. Michała Archanioła, stała się też miejscem, gdzie osiedlali się kupcy i rzemieślnicy, a swoje siedziby wznosili duchowni, rycerstwo i urzędnicy kasztelańscy.
Obecnie Wzgórze Staromiejskie należy do jednego z kilku najcenniejszych zachowanych zespołów miejskich w Polsce.
Do najważniejszych zabytków należą: Brama Grodzka, Brama Krakowska, zespół kościelno–klasztorny oo. Dominikanów, układ urbanistyczny i renesansowe kamieniczki wraz z Ratuszem.
Kalendarium
1230 – pojawienie się zakonu Dominikanów
1253 – założenie klasztoru, którego pierwotne zabudowania były drewniane
1282 – zbudowanie kościoła św. Michała Archanioła